చిలుక బ్రహ్మరాక్షసుడైన కథ

ప్రఫుల్ల తన సఖులైన కాళింది, రుక్మివతులతో సంభాషిస్తూ కోయసాని ఇచ్చిన మువ్వలను చిలుకలకు కట్టిన తర్వాత జరిగిన విశేషాలను అడిగి తెలుసుకుంది. కాళింది, రుక్మివతులు తమ చిలుకలు సుధర్ముడు, సులోచనుడు అనే పేర్లు గల దివ్యపురుషులుగా భాసించాయని చెప్పి, వారి చిత్రాలను చూపించారు. ప్రఫుల్ల వద్ద ఉన్న చిలుక కళాభిరాముడనే రూపంలో ఉండటం, ఆ ముగ్గురి చిత్రాలు ఒకే పోలికతో ఉండటం గమనించి వారు ఆశ్చర్యపోయారు. ఆ ముగ్గురు పక్షులుగా మారిన అన్నదమ్ములని గ్రహించి, అసలు విషయాన్ని కోయసానిని అడిగి తెలుసుకోవాలని వారు నిశ్చయించుకున్నారు.

అంతలోనే పరిచారిక భద్రిక ఆ కోయసానిని అంతఃపురానికి తోడ్కొనివచ్చింది. ప్రఫుల్ల ఆమెను ప్రశ్నిస్తూ మువ్వల మర్మమేమిటని నిలదీసింది. అదే సమయంలో భద్రిక మరికొన్ని వింత వార్తలను మోసుకొచ్చింది. ఆ మువ్వలు కట్టిన కోమటింటి చిలుకలు గుర్రాలుగా మారాయని, వాటిని అమ్మబోయిన వర్తకులను దొంగలుగా భావించి రాజభటులు బంధించారని చెప్పింది. అంతటితో ఆగక, ఒక వేశ్య ఇంట ఉన్న చిలుకకు మువ్వలు కట్టగానే అది భయంకరమైన బ్రహ్మరాక్షసుడిగా మారి ఊరిమీద పడి మనుషులను సంహరిస్తోందని హాహాకారాలు చేస్తూ తెలిపింది.

కోటగోడలను సైతం దాటి ఎగురుతూ వచ్చిన ఆ బ్రహ్మరాక్షసుడు అంతఃపురంలోకి చొరబడి భయోత్పాతం సృష్టించాడు. దాసీలు భయంతో పరుగులు తీయగా, ఆ రాక్షసుడు కాళిందిని పట్టుకుని ఈడ్చుకుపోవడానికి ప్రయత్నించాడు. ఆమెను కాపాడటానికి ప్రఫుల్ల కేకలు వేయగా, అక్కడే ఉన్న కళాభిరాముడు వెంటనే బయటకు వచ్చాడు. భద్రిక అందించిన కత్తిని చేతబూని ఆ రాక్షసుడిని ఎదుర్కొన్నాడు.

ఆ బ్రహ్మరాక్షసుడు కాళిందిని విడిచిపెట్టి కళాభిరాముడిని ఎత్తుకుని ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయాడు. కళాభిరాముడు ఏమాత్రం అధైర్యపడక, రాక్షసుడి భుజంపై నుంచే కత్తితో అతని కుడిచేతిని నరికివేశాడు. అప్పటికే ఆ రాక్షసుడిని వెంబడిస్తూ గుర్రాలపై వచ్చిన సుధర్ముడు, సులోచనుడు, కోయదొర బాణాలతో వాడిని గాయపరిచారు. సమయం చూసి కళాభిరాముడు రెండవ చేతిని కూడా నరకడంతో రెక్కలు తెగిన పక్షిలా ఆ రాక్షసుడు నేలపై కూలాడు. వెంటనే వీరులందరూ కలిసి ఆ దుష్టుడిని సంహరించారు.

ఆపద గడిచిన పిమ్మట కళాభిరాముడు గుర్రాలపై ఉన్న సుధర్మ, సులోచనులను గుర్తుపట్టి పరస్పరం క్షేమసమాచారాలు అడిగాడు. తమ వృత్తాంతాన్ని తర్వాత తీరిగ్గా చెప్పుకుందామని వారు కళాభిరాముడికి ఒక గుర్రాన్ని సమకూర్చారు. అనంతరం నలుగురు వీరులు నగర వీధుల్లో తిరుగుతూ రాక్షసుడు హతమయ్యాడని, ఎవరూ భయపడవలసిన పనిలేదని ప్రజలకు ధైర్యం చెప్పారు. ఆ రాక్షస కళేబరాన్ని దహనం చేయించి, శాంతి నెలకొల్పాక వీరంతా ఒక సత్రంలో చేరి తమ అనుభవాలను పంచుకున్నారు.