తారావళి వృత్తాంతము మరియు రాక్షస వంచన

లంకా నగరంలో రామరావణ సంగ్రామ వృత్తాంతాలను నెమరువేసుకుంటున్న శుకములు, రాక్షసుల మాటలు వింటూ తారావళి ఉదయసుందరి ఆచూకీ కోసం నగరమంతటా గాలించింది. అపూర్వ తపస్వినిగా తనను దర్శించుకోవడానికి వచ్చిన వృద్ధుల ద్వారా కూడా ఎలాంటి సమాచారమూ దొరక్కపోవడంతో ఆమె ఎంతో నిరాశ చెందింది. విద్యాధరులు యువతులను అపహరించే అలవాటు కలవారని గుర్తుకురాగా, వారి విహార ప్రదేశాలైన మలయాది పర్వత గుహలలో వెదకాలని ఆకాశమార్గాన బయలుదేరింది.

మార్గమధ్యంలో ఒక పర్వత గుహ సమీపంలో రక్షించమంటూ ఆర్తనాదాలు చేస్తున్న బ్రాహ్మణుని చూసి ఆమె జాలిపడింది. అతని కష్టం ఏమిటని ఆరా తీయగా, మనోజ్ఞమైన ఆ ప్రదేశంలో మన్మథ బాణాల బాధతో తన హృదయం దహించుకుపోతోందని, ఆమెయే తనను రక్షించాలని అతడు కామపీడితుడై పలికాడు. ఆ మాటలతో అతడు అసలైన విప్రుడు కాదని, బ్రాహ్మణ వేషంలో ఉన్న కాముకుడైన రాక్షసుడని ఆమె గ్రహించింది.

మోసాన్ని ఉపాయంతోనే ఎదుర్కోవాలని భావించిన తారావళి, తన ఒంటిపై ఉన్న నారచీరను కొంత చించి అతనిపై వేసింది. 'పుష్పశిలీముఖ'మంటే పూలబాణాలే కాక తుమ్మెదలనే అర్థం కూడా ఉందని చమత్కరిస్తూ, ఆ వల్కల శకలం తుమ్మెదల బాధ కలగకుండా కవచంలా కాపాడుతుందని, తాను చేసిన సహాయ ప్రతిజ్ఞ నెరవేరిందని చెబుతూ అక్కడి నుండి త్వరితగతిన నిష్క్రమించింది.

తనను శ్లేషార్థంతో వంచించిందని గ్రహించిన ఆ రాక్షసుడు తీవ్ర ఆగ్రహంతో నిజస్వరూపాన్ని ధరించి, ఆమెను బలాత్కరించడమో లేక కత్తితో సంహరించడమో చేస్తానని బెదిరిస్తూ వెంటాడాడు. ప్రాణభయంతో పరుగుతీసిన తారావళి మార్గంలో కనిపించిన ఒక అగాధ కూపంలోకి దూకింది. రాక్షసుడు ఆమెను పట్టుకుని సంహరించబోతుండగా, సుకృతవశాన రాజకుమారుడు అక్కడికి వచ్చి ఆమెను రక్షించాడు.

తన ప్రాణసఖి ఉదయసుందరి మోహించిన చిత్రపటంలోని రూపమే ఈ రాజకుమారుడని గుర్తించిన తారావళి, ఆమె విరహవేదనను గుర్తుచేసుకుంటూ కన్నీరుమున్నీరైంది. తన సఖి ఎక్కడుందో తెలియక దుఃఖిస్తూ, రాజకుమారుని వంశం, నామధేయాల గురించి ప్రశ్నించింది. ప్రియురాలి సమాచారం తెలిసినా ఆమె ఇంకా దక్కలేదన్న విచారంతో నిద్రరాని రాజకుమారునికి విశ్వభూతి సాంత్వన వచనాలు పలికాడు.