మునుల తారతమ్యము - విధి వైపరీత్యం

తాళధ్వజ మహారాజు, సౌభాగ్యసుందరిల ఇరువదిమంది కుమారులు నలుదిక్కులా జయించి, ఉత్తమ రాకుమార్తెలను వివాహమాడి అమితమైన ధనరాశులతో కన్యాకుబ్జ నగరానికి తిరిగివచ్చారు. కొడుకులు, కోడళ్ళు, మనుమలు, మునిమనుమలతో వేలమందికి పైగా విస్తరించిన తన కుటుంబాన్ని చూసుకుని సౌభాగ్యసుందరి తనంతటి భాగ్యశాలి లోకంలో మరొకరు లేరని గర్వించసాగింది. వేల సంఖ్యలో పరిచారికలను నియమించి, ఎటువంటి లోపం రాకుండా గృహకృత్యాలను సమర్థవంతంగా నిర్వహిస్తూ ఆమె ఎనలేని కీర్తిని పొందింది.

సకల కళాకోవిదులైన ఆ ఇరువదిమంది కోడళ్ళ మధ్య ఒకనాడు సప్తర్షులు, ఇతర మహర్షులలో ఎవరు సర్వాధికులనే విషయంపై ఆసక్తికరమైన సంవాదం మొదలైంది. ఇంద్రుని పుత్రిక మధుమతి సముద్రాలను ఆపోశనం పట్టినవాడు, వింధ్య పర్వత గర్వమణచినవాడైన అగస్త్యుడే అగ్రగణ్యుడని వాదించింది. చంద్రకళ, రత్నావతి మొదలైనవారు శాంతమూర్తియైన అత్రి మహర్షిని కొనియాడగా, ప్రమద్వర, చారుమతి వంటివారు దేవదానవులందరికీ తండ్రియైన కశ్యపుడే ఉత్తముడని పేర్కొన్నారు. కాళింది గౌతమ మహర్షిని, రుక్మవతి ప్రతిసృష్టి గావించిన విశ్వామిత్రుని గొప్పతనాన్ని వివరించగా, మహారాజరత్నం వసిష్ఠుని శాంతతపఃప్రభావాన్ని శ్లాఘించింది.

చివరకు గంధవతి, చంద్రకళలు త్రిలోకసంచారి, హరిభక్తాగ్రేసరుడైన నారద మహర్షి సర్వోత్కృష్టుడని అభిప్రాయపడ్డారు. ఈ వివాదానికి పరిష్కారం కోరుతూ కోడళ్ళందరూ అత్తగారైన సౌభాగ్యసుందరి వద్దకు వెళ్ళి తమ వాదనలను నివేదించారు. సౌభాగ్యసుందరి కొద్దిసేపు ఆలోచించి, ఒక్కొక్క మహర్షి ఒక్కొక్క అద్భుత శక్తీ, మహిమలు కలవారని, త్రిమూర్తుల తారతమ్యాన్ని నిర్ణయించలేనట్లే మునుల ఔన్నత్యాన్ని కూడా హెచ్చుతగ్గులుగా లెక్కించలేమని పలికింది. ఎవరి పక్షమూ వహించకుండా అందరినీ సమానంగా ఆదరించిన అత్తగారి వివేకాన్ని కోడళ్ళు ఎంతగానో ప్రశంసించారు.

అయితే కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదని, ముందరి క్షణంలో ఏం జరుగుతుందో ఎవరికీ తెలియదని సౌభాగ్యసుందరి పలుకుతున్న సమయంలోనే తాళధ్వజ మహారాజు తీవ్ర ఆందోళనతో అంతఃపురానికి వచ్చాడు. పాతాళలోకంలో రాక్షసులను జయించినందుకు ప్రతీకారంగా, కుంభకర్ణుని వంటి మహాకాయుడైన పాతాళకేతుడనే దానవుడు సైన్యంతో వచ్చి చిత్రకూటాన్ని నాశనం చేసి, తమ నగరంపైకి దండెత్తి వస్తున్నాడని తెలియజేశాడు.

ఈ వార్త తెలిసిన వెంటనే ఇరువదిమంది రాజకుమారులు ఆవేశంతో యుద్ధసన్నద్ధులై తల్లి వద్దకు వచ్చారు. శత్రువు బలాబలాలు విచారించకుండా వెళ్ళవద్దని తల్లి వారించినప్పటికీ, తమ పరాక్రమాన్ని విశ్వసించి వారు సైన్యాలతో రాక్షసుని ఎదుర్కొనేందుకు వెళ్ళారు. కానీ విధివశాన కాలం తిరగబడటంతో, పాతాళకేతుడు తన శరీరాన్ని బ్రహ్మాండంగా పెంచి అరచేతులతో చరుస్తూ, కాళ్ళతో తొక్కుతూ రెప్పపాటు కాలంలో రాజకుమారులనందరినీ, వారి సైన్యాన్ని నిర్దాక్షిణ్యంగా సంహరించాడు.

అంతటితో ఆగక ఆ రాక్షసుడు నగరంలో ప్రవేశించి అబాలగోపాలం సర్వజనులను, పశుపక్ష్యాదులను ఘోరంగా హతమారుస్తూ ప్రళయం సృష్టించాడు. తమ కుమారులందరూ మరణించారన్న ఘోరవార్త విన్న సౌభాగ్యసుందరి హాహాకారాలు చేస్తూ మూర్ఛిల్లింది. అంతఃపుర స్త్రీలు, కోడళ్ళు ఆ దుఃఖాన్ని భరించలేక ఖడ్గాలతో పొడుచుకుంటూ, అగ్నిలో దూకుతూ, బావుల్లో పడుతూ సామూహికంగా ప్రాణత్యాగం చేశారు. రాక్షసులు నగర సంపదనంతా దోచుకుని పాతాళానికి వెళ్ళిపోవడంతో ఆ సమస్త వైభవం క్షణాలమీద శూన్యమైపోయింది.