శుక నారద సంవాదము - మోక్షమార్గ బోధ

ఒకనాడు స్వాధ్యాయంలో నిమగ్నుడై ఉన్న శుక మహర్షి వద్దకు నారద మహర్షి విచ్చేశాడు. శుకుడు ఆయనను అర్ఘ్యపాద్యాదులతో సత్కరించి సముచితాసనంపై కూర్చుండబెట్టాడు. శుకుని ముఖకవళికలను గమనించిన నారదుడు, ఆయన ఏదో శ్రేయస్కరమైన ధర్మాన్ని తెలుసుకోవాలని ఆశిస్తున్నట్లు గ్రహించి, పూర్వం సనత్కుమారుడు మునులకు ఉపదేశించిన తత్వరహస్యాలను వివరించడం ప్రారంభించాడు.

విద్యాసమానమైన నేత్రం, తపస్సుతో సరితూగే శక్తి, అనురాగంతో వచ్చే దుఃఖం, త్యాగంతో లభించే సుఖం మరొకటి లేవని నారదుడు తెలిపాడు. సంసారంలో సర్వ దుఃఖాలకు ఆసక్తి, మోహాలే మూలకారణాలు. శ్రేయస్సు కోరేవాడు కామక్రోధాలను అణచివేయాలని, సర్వభూతములకు హితం కోరడమే పరమ సత్యమని, అహింస మరియు క్షమలే ఆత్మజ్ఞానానికి ఉత్తమ మార్గాలని వివరించాడు.

మానవ దేహం అనిత్యమైనదని, అస్థి మాంస మలమూత్రాలతో కూడిన ఈ శరీరాన్ని చూసి మోహపడటం వ్యర్థమని నారదుడు హెచ్చరించాడు. పట్టుపురుగు తన చుట్టూ తంతువులను అల్లుకుని తానే మరణించినట్లు, బురదలో చిక్కుకున్న అడవి ఏనుగులా, వలలో పడిన చేపలా మానవులు సంసార మోహంలో చిక్కుకుని విలపిస్తుంటారని తెలిపాడు. మరణానంతరం భార్యాపుత్రాదులు ఎవరూ వెంటరారని, కేవలం జీవుడు చేసిన పుణ్యపాప కర్మలు మాత్రమే అనుసరిస్తాయని స్పష్టం చేశాడు.

లోకంలో విచిత్రమైన కర్మవైషమ్యాలు ఉంటాయని నారదుడు వివరించాడు. ఎంతో బుద్ధిమంతులు తలపెట్టిన పనులు విఫలమవుతుండగా, ఏ శ్రమ చేయనివారిని సంపదలు వరిస్తుంటాయి. కాలం రాత్రింబవళ్ళుగా గడుస్తూ ఆయువును హరిస్తుండగా, జరా రోగాలతో శరీరం శిథిలమవుతుంది. అందువల్ల సమస్త బంధాలను, ద్వంద్వాలను విడిచిపెట్టి శాశ్వతమైన ఆత్మజ్ఞానాన్ని ఆశ్రయించడమే ముక్తికి మార్గమని ఉపదేశించాడు.

నారదుని అమూల్యమైన బోధను విన్న శుకుడు సంసారంలోని క్లేశాలను తలచుకుని కలతచెందాడు. పునర్జన్మ లేని శాశ్వత సుఖాన్ని పొందే మార్గాన్ని ఉపదేశించమని వేడుకున్నాడు. దానికి నారదుడు ఒక ఇతిహాసాన్ని వినిపిస్తానని చెప్పే సమయానికి ఆ నాటి కాలం ముగియడంతో, మణిసిద్ధుడు కథను మరుసటి మజిలీకి వాయిదా వేశాడు.