వరప్రసాదుల జననం - దేవతా వస్త్రాల చమత్కారం

కాశ్మీర దేశాన్ని పాలించే శూరసేనుడనే ధర్మాత్ముడైన రాజుకు మంత్రి వినయనిధి, పురోహితుడు కళానిధి, ఒక వర్తకుడు, ఒక కళాకారుడు ప్రాణస్నేహితులుగా ఉంటూ రాజ్యపాలనలో చేదోడువాదోడుగా ఉండేవారు. ఒకనాడు తమలో ఎవరికీ సంతానం లేదనే చింత రాజును వేధించగా, పురోహితుడు గతంలో శ్రీకృష్ణదేవరాయల జననానికి దారితీసిన దైవిక యత్నాలను ఉదహరించి ధైర్యం చెప్పాడు. వారు మాట్లాడుకుంటుండగానే ఆకాశం నుండి ఒక గరుడపక్షి ముక్కుజారి ఒక దివ్యమైన మామిడిపండు వారి బల్లపై పడింది. సిద్ధాంతి నిర్ణయం మేరకు ఆ పండులోని వివిధ భాగాలను ఆ ఐదుగురు మిత్రులు తమ భార్యలకు పంచగా, వారికి యోగ్యులైన ఐదుగురు కుమారులు జన్మించారు. వారి పేర్లలోని మొదటి అక్షరాలు కలిపి 'వరప్రసాదులు'గా పిలిచారు.

ఆ మామిడిపండు వృత్తాంతం వెనుక మరో పూర్వకథ ఉంది. కర్ణాటకకు చెందిన శుద్ధమతి అనే పండితుడు కాశీలో నలభై ఏళ్ళు విద్యనభ్యసించి విద్వాంసుడై స్వగ్రామం చేరి వివాహం చేసుకున్నాడు. వృద్ధాప్యంలో వివాహం కావడం వల్ల భార్యపై మితిమీరిన అనుమానం పెంచుకుని, అపకీర్తికి భయపడి శిష్యులతో కలిసి ఇల్లు వదిలాడు. మార్గమధ్యంలో ఒక స్త్రీ తెలివితేటల వల్ల, అలాగే ఆమె భర్తయైన పౌరాణికుని వృత్తాంతం వల్ల తన భార్య నిర్దోషి అని గ్రహించి పశ్చాత్తాపంతో తిరిగి సంసార జీవితాన్ని ఆరంభించాడు. అనంతరం సంతానార్థం శ్రీశైలంలో పరమశివుని గురించి తపస్సు చేసి ఆ దివ్య చూతఫలాన్ని పొందాడు. కానీ దైవయోగం వల్ల స్నానం చేసే సమయంలో గరుడపక్షి దానిని తన్నుకుపోయి కాశ్మీర రాజు బల్లపై జారవిడిచింది.

సకల శాస్త్రాలలోనూ, అస్త్రశస్త్ర విద్యలలోనూ తిరుగులేని నైపుణ్యం సాధించిన వరప్రసాదులు పదహారేళ్ళ ప్రాయంలో వివాహ బంధాలకు లోబడక ముందే ప్రపంచాన్ని చూడాలని నిశ్చయించుకున్నారు. తల్లిదండ్రులకు చెప్పకుండా అర్థరాత్రి వేళ అశ్వాలనెక్కి దట్టమైన అరణ్యాల గుండా పశ్చిమ దిశగా ప్రయాణం సాగించారు. అనేక మైళ్ళు ప్రయాణించి లాటదేశపు రాజధానిని చేరుకున్నారు.

లాటదేశాన్ని పాలించే కానీనుడనే రాజు, దుర్బుద్ధి అనే దుష్టమంత్రి ప్రోద్బలంతో విపరీతమైన శాసనం చేశాడు. లోకంలో ఎవరూ చేయని వింత సాధించాలనే పిచ్చితో పగటివేళను రాత్రిగాను, రాత్రివేళను పగలుగాను మార్చాడు. రాత్రిపూట ప్రజలు వ్యాపారాలు, పనులు చేయాలని, పట్టపగలు అంతా తలుపులు మూసుకుని నిద్రించాలని ఆజ్ఞాపించాడు. హితం చెప్పిన సుబుద్ధి అనే మంచి మంత్రిని పదవి నుండి తొలగించాడు. ఈ విపరీత పాలనతో బాధపడుతున్న ప్రజలను చూసి జాలిపడిన వరప్రసాదులు ఆ రాజుకు సరైన బుద్ధి చెప్పాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

వరప్రసాదులు పట్టుసాలీల వేషం ధరించి కానీన మహారాజు కొలువుకు వెళ్ళారు. తాము అత్యంత అద్భుతమైన దేవతావస్త్రాలు నేయగలమని, అవి కేవలం తల్లిదండ్రుల పట్ల ధర్మబద్ధంగా జన్మించిన పుణ్యాత్ములకే కనిపిస్తాయని, మాతృదోషం ఉన్నవారికి అస్సలు కనిపించవని నమ్మబలికారు. రాజు ఎంతో ఉత్సాహంతో వారికి కావలసిన ధనం ఇచ్చి వస్త్రాలు నేయమని ఆదేశించాడు. వరప్రసాదులు ఒక భవనంలో ఉంటూ ఖాళీ రాట్నాలు, మగ్గాలు తిప్పుతూ నూలు వడుకుతున్నట్లు, బట్టలు నేస్తున్నట్లు నటించారు.

కొన్ని నెలల తర్వాత వస్త్రాల స్థితిని చూడవచ్చిన గ్రామాధికారులు, సేనాధిపతి, మంత్రి దుర్బుద్ధి... మగ్గంపై ఏమీ కనిపించకపోయినా, తమ మాతృదోషం బయటపడుతుందేమోనన్న భయంతో వస్త్రాలు అద్భుతంగా ఉన్నాయంటూ రాజు వద్ద కల్పించి పొగిడారు. సమయం ఆసన్నమయ్యాక రాజసభలో ఖాళీ పళ్ళేలను ఉంచి దేవతావస్త్రాలని చూపగా, రాజుకు, రాణికి కూడా ఏమీ కనిపించలేదు. అయినా పరువు పోతుందనే భయంతో వారు కూడా ఆ మాయావస్త్రాలు కనిపించినట్లే నటించి, వాటిని ధరించినట్లు భావించి దిగంబరులుగా పట్టణమంతా ఏనుగుపై ఊరేగారు. ప్రజలు ఆ దృశ్యాన్ని చూసి సిగ్గుతో తలదించుకున్నారు.

అంతఃపురానికి చేరిన తర్వాత రాజు, రాణి ఒకరితో ఒకరు నిజం చెప్పుకోగా మోసం బయటపడింది. మంత్రిని, అధికారులను నిలదీయగా వారూ తమకు బట్టలు కనిపించలేదని ఒప్పుకున్నారు. ఆగ్రహించిన రాజు బటులను పంపగా, నేతగాళ్ళ ఇల్లు ఖాళీగా ఉండి ఒక లేఖ మాత్రమే దొరికింది. తాము ఇంద్రుని దూతలమని, లోకవిరుద్ధమైన పగలు-రాత్రి శాసనాన్ని రద్దు చేసి సుబుద్ధికి తిరిగి మంత్రిపదవి ఇవ్వకపోతే సర్వనాశనం చేస్తామని అందులో హెచ్చరించారు. భయపడిన కానీనుడు వెంటనే తన వెర్రి శాసనాన్ని వెనక్కి తీసుకుని, సుబుద్ధిని తిరిగి మంత్రిగా నియమించి ధర్మబద్ధంగా పాలించసాగాడు.