మృగదత్తుని వృత్తాంతము

పద్మిని, గురుదత్తులు నివసించిన కోయపల్లెకు సమీపంలోని కొండపల్లెలో నివసించే అటవిక బాలుడు 'చిరుతపులి'. అతడు పదమూడేళ్ల ప్రాయంలోనే పద్మిని అల్లిన తివాసీలలోని మెలకువలను స్వయంగా గ్రహించి, అద్భుతమైన రత్నకంబళులను నేయడంలో విశేష ప్రావీణ్యం సంపాదించాడు. పక్షుల ఈకలు, మేకల బొచ్చులతో అతడు నేసిన వింత తివాసీలు చూసేవారిని అమితంగా ఆకట్టుకునేవి.

తాను అల్లిన తివాసీలను విక్రయించడానికి అతడు ఉదయార్క మహారాజు పాలనలోని అర్యమపురానికి వెళ్లాడు. ప్రజలు అతని కళానైపుణ్యానికి ముగ్ధులై పోటీపడి వస్తువులను కొనుగోలు చేశారు. అత్యంత విలువైన ఒక చిత్రవిచిత్ర ఆస్తరణాన్ని చూసిన రత్నాంగి అనే వేశ్య, ఆ బాలుడిని మోసగించి ఆ తివాసీని కాజేయాలనే దురుద్దేశంతో అతడిని ముగ్ధుడిని చేసి రాత్రికి తన మేడకు రమ్మని ఆహ్వానించింది.

తీరా రాత్రి వేళకు రత్నాంగి తీవ్రమైన జ్వరంతో బాధపడుతూ, ఆ తివాసీ చేజారిపోకుండా ఉండేందుకు తన ఆశ్రయంలో ఉన్న పద్మినిని ఆ బాలుడి గదిలోకి పంపింది. ఆ అందమైన తివాసీని చూడగానే పద్మినికి పూర్వస్మృతులు మేల్కొన్నాయి. అంతలోనే అక్కడికి వచ్చిన బాలుడి ముఖవర్చస్సు, ఆకార విశేషాలను పరిశీలించి ఆమె ఆశ్చర్యపోయింది.

పద్మిని ఆ బాలుడిని ప్రశ్నించగా, చిన్నతనంలో చిరుతపులి నోట చిక్కిన తనను ఒక చెంచు వ్యక్తి రక్షించి పెంచాడని అతడు వివరించాడు. ఆ వివరాలు విన్న పద్మిని అతడు తన స్వంత కుమారుడేనని గుర్తించి కన్నీరుమున్నీరైంది. వయసుడిగిన బాలుడు చెడుసావాసాలలో పడకుండా ఉండాలని హితవు పలుకుతూ, వేశ్యావ్యామోహంలోని దోషాలను, దుష్పరిణామాలను స్పష్టంగా బోధించింది.

ఆమె హితబోధతో కనువిప్పు కలిగిన బాలుడు దుర్మార్గపు మార్గాన్ని వీడతానని ప్రమాణం చేశాడు. పద్మిని తన నిజరూపాన్ని నేరుగా వెల్లడించకుండా, తూర్పు దేశంలోని రామదుర్గం నగరంలో ఉన్న వైశ్యుడైన గుముదాంగదుడికి ఇమ్మని ఒక లేఖను వ్రాసి ఇచ్చింది. అందులో అతడు వారి దౌహిత్రుడైన 'మృగదత్తుడు' అని, అతనికి విద్యాబుద్ధులు నేర్పించి వృద్ధిలోకి తేవాలని తెలియజేసింది.

మరునాడు ఉదయం పద్మిని తన జీవితంపై విరక్తితో అడవిలోకి వెళ్లి దావాగ్నిలో దూకి ప్రాణత్యాగం చేయబోగా, అకస్మాత్తుగా వర్షం కురిసి నిప్పు చల్లారి ఆమె ప్రాణాలు దక్కాయి. అటుపై ఆమె సమీపంలోని ఒక గొల్లపల్లెకు చేరింది. అటు మృగదత్తుడు తల్లి ఇచ్చిన లేఖను భద్రపరుచుకుని, చదువు నేర్చుకోవాలని నిశ్చయించుకుని బయలుదేరగా, అతని తివాసీల నైపుణ్యాన్ని మెచ్చిన రాజుగారి భటులు అతనిని వెతుకుతూ వచ్చారు.