సురస వైరాగ్యం

ఆకలితో ఉన్న భార్యను ఓదారుస్తూ చండవేగుడనే భూతరాజు, ఒక యువతి కారణంగా ఇద్దరు మహారాజుల మధ్య ఘోరమైన యుద్ధం సంభవించనుందని, త్వరలోనే అపారమైన రక్తమాంసాల విందు దొరకనుందని చెప్పాడు. ఆ మాట విన్న భూతకాంత ఆసక్తి చెంది, ఇంతటి యుద్ధానికి దారితీసిన ఆ యువతి కథేమిటో చెప్పమని కోరగా, చండవేగుడు సురస కథను చెప్పడం ప్రారంభించాడు.

దేవయజనమనే అగ్రహారంలో అగ్నివర్మ అనే శ్రోత్రియుడు నివసించేవాడు. అతడు సకల వేదశాస్త్రాలు చదివి అనేక యజ్ఞాలు చేసి గొప్ప పండితుడిగా ఖ్యాతి పొందాడు. వృద్ధాప్యంలో అతనికి 'సురస' అనే చక్కని కుమార్తె జన్మించింది. ఆమెకు తగిన వరునిగా విద్యాబుద్ధులు, రూపసంపద కలిగిన ప్రవరుడనే విప్రకుమారుని ఎన్నుకుని వివాహం జరిపించి, అల్లుడిని తన ఇంట్లోనే ఉంచుకున్నాడు.

కాలక్రమంలో సురస చక్కని యౌవనవతి అయ్యింది. ప్రవరుడు కూడా రసికుడై ఆమెతో సంసార సుఖాన్ని ఆశించాడు. అగ్నివర్మ శాస్త్రోక్తంగా ప్రథమ సమాగమ మహోత్సవాన్ని ఏర్పాటు చేశాడు. శోభనగృహంలో సఖులు సురసను అలంకరించి పతి పక్కన కూర్చుండబెట్టి బయటకు వెళ్లారు. కానీ సురస భర్తను చేరనీయక పక్కనుండి దూకి మూలన చేరింది. ప్రవరుడు ఎంతగా అనునయించినా వినకుండా వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూ రాత్రంతా నేలపైనే పడుకొని గడిపింది.

మరునాడు చెలికత్తెలు ఆమెను ఎంతగానో మందలించారు. అంతటి విద్యావంతుడు, సుందరుడైన భర్త పట్ల అటువంటి విముఖత చూపడం తగదని నచ్చజెప్పారు. అయినా సురస వారి మాటలను పట్టించుకోకుండా చీకటి గదిలోకి వెళ్లి పడుకుంది. రెండవ రాత్రి, మూడవ రాత్రి కూడా సురస ప్రవర్తనలో ఏ మార్పూ రాలేదు. ప్రవరుడు తన విద్యాపాండిత్యంతో ఆకర్షించజూసినా ఆమె ఏమాత్రం లొంగలేదు.

కూతురి విపరీత ప్రవర్తనను తల్లి తండ్రికి వివరించింది. అగ్నివర్మ అల్లునికి కొన్ని సూచనలు చేసినప్పటికీ, సురస చిత్తంలో అసలు కామవాంఛయే లేదని తెలుసుకున్నాడు. పద్దెనిమిదేళ్లు దాటినా భర్త అంటే భయపడటమో లేక అసహ్యించుకోవడమో చేస్తున్న కూతురిని చూసి తల్లిదండ్రులు విచారించారు. స్వయంప్రభ వలె సురస ఆజన్మ బ్రహ్మచారిణిగా ఉంటుందని, ఆమెకు పురుషవాంఛ లేదని ఊరంతా అనుకోసాగారు. ప్రవరుడు మాత్రం అత్తమామల ఆదరణతో, ఎప్పటికైనా ఆమె మనసు మారుతుందన్న ఆశతో అక్కడే కాలం గడపసాగాడు.