బాలయోగిని రక్షణ మరియు శ్మశాన వర్ణన

రాక్షసుడు పుండరీకునికి దివ్య కృపాణ మహిమను, బాలయోగిని పట్ల తాను పొందిన మోహాన్ని వివరించాడు. లంకా నగరంలో వల్కలాలు ధరించి తిరుగుతున్న ఆ తపస్వినిని చూసి మోహవశుడనై వెంటబడ్డానని, ఆమె ఆకాశానికి ఎగరగా మాయావిద్యతో తాను వెంబడించానని తెలిపాడు. మార్గమధ్యంలో బ్రాహ్మణ వేషం ధరించి ఆమెను ప్రలోభపెట్టాలని చూసినా ఆమె తప్పించుకోగా, చివరకు బలవంతంగా పట్టుకోబోగా ఆమె పుండరీకుని శరణు వేడిందని వివరించాడు.

దేవాంశ సంభూతుడైన పుండరీకునిపై తన దివ్యఖడ్గం పనిచేయక పాదాల చెంత పడిపోవడంతో తన అజ్ఞానం తొలగి మోహం నశించిందని రాక్షసుడు తెలిపాడు. ఆ ఖడ్గాన్ని పుండరీకునికి కానుకగా సమర్పించి, సెలవు తీసుకుని సూర్యోదయ వేళ చీకటిలా అదృశ్యమయ్యాడు.

రాక్షసుని భయం తొలగిపోయిన తరువాత ఆ బాల తపస్విని స్వస్థచిత్తయై పుండరీకుని రూపమును చూస్తూ కన్నీరుమున్నీరుగా ఏడ్వసాగింది. ఆమె దుఃఖానికి గల కారణం రాక్షసుని వలన కలిగిన శ్రమయా లేక తన నియమభంగమా అని తెలియక రాజు ఆమెను ఎలా ఊరడించాలో ఆలోచించసాగాడు.

అంతట ఆ తపస్విని తన కన్నీళ్లను తుడుచుకుని, తాము ఉన్న శ్మశానవాటిక అత్యంత భయంకరమైనదని వర్ణించింది. శవాలు, ఎముకలు, చితిమంటలు, ప్రేతపిశాచాల వికృత చేష్టలతో నిండివున్న ఆ ప్రదేశంలో సకల సౌభాగ్యవంతుడైన మహారాజు నిలిచి ఉండటం శ్రేయస్కరం కాదని హితవు పలికింది.

ఆమె మాటలు సత్యమని గ్రహించిన పుండరీక మహారాజు, ప్రశాంతమైన ఆశ్రమానికి చేరిన తర్వాతే ఆమె వృత్తాంతాన్ని తెలుసుకోవడం ఉచితమని నిశ్చయించాడు. శ్మశానాధిదేవతయైన భీషణ దుర్గాదేవిని భక్తితో స్తుతించి, ఆ బాలయోగినిని వెంటబెట్టుకుని నగరంలోని విశ్వభూతి అనే వృద్ధ తపస్విని మఠానికి చేరాడు. అర్ధరాత్రి వేళ ఆ కన్యతో వచ్చిన రాజుకు విశ్వభూతి సముచిత రీతిలో ఆతిథ్యమివ్వగా, పుండరీకుడు జరిగినదంతా ఆమెకు వివరించాడు.