తారాపీడుని కథ

పూర్వం ఉజ్జయిని నగరాన్ని తారాపీడుడనే ధర్మప్రభువు పరిపాలిస్తుండేవాడు. ఆయన నృగ, నల, భరత, భగీరథులవంటి పుణ్యశ్లోకులైన పూర్వ చక్రవర్తులను మించిన కీర్తితో, నీతిశాస్త్ర కోవిదుడై ప్రజానురంజకంగా ఏలుతుండేవాడు. ఆయన వద్ద సర్వశాస్త్ర నిపుణుడైన శుకనాసుడనే మహామేధావి ముఖ్యమంత్రిగా ఉండేవాడు. చంద్రునికి వెన్నెలవలె తారాపీడునికి విలాసవతి అనే పట్టపురాణి సర్వసౌఖ్యాలనూ సమకూరుస్తూ అలరారుతుండేది. సకల రాజ్యభారాన్ని మంత్రిపై ఉంచి, రాజు భుజబలంతో శత్రువులను జయించి యవ్వన సుఖాలను అనుభవిస్తున్నప్పటికీ వారిద్దరికీ సంతానం కలుగలేదు.

ఒకనాడు తారాపీడుడు అంతఃపురానికి వెళ్ళగా, విలాసవతి అలంకారాలన్నీ విడనాడి కన్నీరుమున్నీరై శోకిస్తుండటం చూశాడు. రాజు ఆమె దుఃఖానికి గల కారణాన్ని ఆరా తీయగా, ఆమె తాంబూల వాహకియైన మకరిక అసలు విషయం తెలిపింది. మహాశివరాత్రి పర్వదినాన విలాసవతీదేవి మహాకాళుని దర్శనానికై వెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ పురాణపఠనంలో 'పుత్రులు లేనివారికి సద్గతులు లభించవు' అనే మాటలు విని తీవ్ర పరితాపానికి లోనైందని విన్నవించింది.

తారాపీడుడు రాణిని ఆదరంతో ఓదారుస్తూ, 'దేవీ! దైవకార్యాలు మన చేతుల్లో లేవు. కానీ మానవప్రయత్నంగా మనం దైవభక్తిని, గురుసేవను, బ్రాహ్మణ ఆరాధనను విస్తారంగా చేద్దాము. చండకౌశికుని దయతో బృహద్రథునికి, విభాండకుని కరుణతో దశరథునికి సంతానం లభించలేదా! నీవు ధైర్యం వహించి సత్కర్మలు ఆచరించు' అని ప్రబోధించాడు.

అప్పటినుండి విలాసవతి అనేక దేవతారాధనలు, వ్రతాలు, ఉపవాసాలు ఆచరిస్తూ, పుణ్యనదులలో స్నానాలు, గోసేవ, సువర్ణతిలపాత్ర దానాలు ఎన్నో నిష్ఠతో నెరవేర్చింది. కొంతకాలానికి తారాపీడునికి ఒక శుభరాత్రి వేకువజామున, నిండుచంద్రుడు విలాసవతి ముఖంలో ప్రవేశించినట్లు శుభస్వప్నం వచ్చింది. అదే రాత్రి మంత్రి శుకనాసునికి కూడా ఒక దివ్యబ్రాహ్మణుడు తన భార్య మనోరమ ఒడిలో వేయిరేకుల తామరపువ్వును ఉంచినట్లు స్వప్నం కలిగింది. ఆ శుభశకునాలను తెలుసుకొని రాజదంపతులు, మంత్రి దంపతులు మిక్కిలి ఆనందించారు.

కొద్దికాలానికే విలాసవతి గర్భం దాల్చింది. అదే సమయంలో మనోరమ కూడా గర్భవతి అయింది. నవమాసాలు నిండిన శుభలగ్నంలో విలాసవతి సకలలోకానందకరుడైన కుమారుని ప్రసవించింది. అదే శుభముహూర్తంలో శుకనాసుని భార్య మనోరమ కూడా ఒక తేజోవంతుడైన పుత్రునికి జన్మనిచ్చింది. నగరం అంతటా ఆనందోత్సవాలు మిన్నంటాయి. తారాపీడుడు తన కుమారునికి 'చంద్రాపీడుడు' అని, శుకనాసుడు తన కుమారునికి 'వైశంపాయనుడు' అని నామకరణం చేశారు.

బాలురు శైశవదశ దాటగానే నగర శివార్లలో సకల సౌకర్యాలతో కూడిన విద్యామందిరాన్ని నిర్మించి, ప్రసిద్ధ పండితులను నియమించి విద్యాభ్యాసం ప్రారంభించారు. చంద్రాపీడుడు, వైశంపాయనుడు ఏకాగ్రతతో పదహారేళ్ళ ప్రాయం వచ్చేసరికి సర్వ శాస్త్రాలు, ధనుర్వేదం, శిల్పకళలు, గీత నాట్యాలు, సమస్త భాషా లిపులను అప్రయత్నంగా నేర్చుకున్నారు. చంద్రాపీడుడు అసమాన భుజబలంతో ఏనుగులనే నిలువరించగల, తాళవృక్షాలను ఒక్క వేటుతో కూల్చగల అపార పరాక్రమాన్ని సాధించాడు. చంద్రాపీడ వైశంపాయనుల మైత్రి ఒకే ప్రాణం రెండు శరీరాలుగా భాసించింది.

వారి విద్యాభ్యాసం పూర్తవగానే, తారాపీడుడు బలాహకుడనే సేనాపతిని పంపి వారిని తీసుకురమ్మని ఆజ్ఞాపించాడు. ఆయనతో పాటు పారశీక రాజు బహూకరించిన 'ఇంద్రాయుధం' అనే దివ్యమైన అశ్వాన్ని చంద్రాపీడుని కొరకు పంపాడు. చంద్రాపీడుడు ఆ గుఱ్ఱాన్ని అధిరోహించి, వైశంపాయనుడు మరొక అశ్వంపై తోడురాగా ఉజ్జయిని రాజవీధుల్లో ప్రవేశించాడు. నగర కాంతలందరూ రాజకుమారుని దివ్యసౌందర్యాన్ని చూసి ముగ్ధులై ఆనందించారు.

చంద్రాపీడుడు ఆస్థానానికి చేరి తండ్రికి, విద్యామందిర విరహం తీరేలా తల్లి విలాసవతికి, మంత్రి శుకనాసునికి, మనోరమకు వినయంతో నమస్కరించి వారి ఆశీస్సులు పొందాడు. కుమారుల ప్రౌఢిమను చూసి రాజదంపతులు, మంత్రి దంపతులు పరమానందం చెందారు.

అనంతరం విలాసవతీదేవి కైలాసుడనే కంచుకి ద్వారా కులూత రాజపుత్రికయైన 'పత్రలేఖ'ను చంద్రాపీడుని వద్దకు తాంబూల వాహకిగా పంపింది. చిన్నతనంలోనే అనాథగా అంతఃపురానికి చేరిన ఆ పిల్లను సొంత బిడ్డలా పెంచిన తల్లి ఆజ్ఞను అనుసరించి, చంద్రాపీడుడు ఆమెను ఎంతో గౌరవంతో, ఆత్మీయ మిత్రురాలిగా తన సన్నిధినే ఉంచుకున్నాడు. ఆపై తారాపీడుడు చంద్రాపీడునికి యౌవరాజ్య పట్టాభిషేకం జరిపించాలని సంకల్పించి ఏర్పాట్లు ప్రారంభించాడు.