నూరు తప్పులకు అభయం

ఒకనాడు శ్రీకృష్ణదేవరాయలు స్వల్ప పరివారంతో, ఆస్థాన కవుల బృందంతో కలిసి విహారార్థమై భద్రానదిని దాటి చాలా దూరం వెళ్లాడు. ఆ సమయంలో కనిగిరి పాలకుడైన వీరభద్ర గజపతి సేనాని పసరము గోవిందరాజు రాయలను బంధించడానికి ఇదే సరైన సమయమని భావించి, తన సైన్యంతో హఠాత్తుగా చుట్టుముట్టాడు.

శత్రువుల దాడికి రాయల వెంట ఉన్న కొద్దిమంది సైనికులు నిలవలేక పారిపోయారు. రాయలు ఏమాత్రం అధైర్యపడక, వెంట ఉన్న కవులతో 'కవీంద్రులారా! ఈ విషమ ఘడియలో మీ ఆశీస్సులు నాకు విజయాన్ని ఇవ్వాలి. ఇప్పుడే ఆ గోవిందరాజును యమపురికి పంపి వస్తాను' అని పలికి రణరంగంలోకి దూకాడు.

రాయలు ఒంటిచేత్తో శత్రుసైన్యాన్ని చెల్లాచెదురు చేస్తుండగా, అది చూసిన గోవిందరాజు తీవ్రమైన ఆగ్రహంతో రాయలపైకి దూసుకొచ్చాడు. ఇద్దరి మధ్యా భీకరమైన ద్వంద్వ యుద్ధం జరుగుతున్న వేళ, రామకృష్ణుడు ఏమాత్రం జంకక గోవిందరాజు వినేలా వ్యంగ్యమైన ఒక నిశిత పద్యాన్ని బిగ్గరగా చదివాడు.

రామకృష్ణుని వాడియైన పద్యం సూటిగా మనసుకు తగలడంతో గోవిందరాజు అవమాన భారంతో, ఆవేశంతో రక్తం కక్కుకుని విలవిలలాడుతూ అక్కడికక్కడే ప్రాణాలు విడిచాడు. తమ సేనాని నేలకూలడం చూసి మిగిలిన సైనికులంతా భయంతో పరుగులు తీశారు.

రామకృష్ణుని కవితా మహిమను చూసి పరమానందం చెందిన రాయలు 'రామకృష్ణా! నీ ప్రభావం అద్భుతం. ఈ విజయానికి నీవే కారణం, నీకు ఏమి కావాలో కోరుకో' అని అడిగాడు. దానికి రామకృష్ణుడు 'మహారాజా! మీ దయ ఉంటే చాలు, కానీ ఒక చిన్న వరం కోరుతున్నాను; నేను చేసే తప్పులను రోజుకు నూరు వరకు క్షమించాలి' అని వేడుకున్నాడు.

రామకృష్ణుని చమత్కారానికి నవ్వుకున్న రాయలు 'నూరు కాదు, ఎన్ని తప్పులైనా క్షమిస్తాను' అని అభయమిచ్చాడు. ఆనాటి నుండి రామకృష్ణుడు మరింత స్వేచ్ఛగా, నిర్భయంగా తన కొంటె చేష్టలను కొనసాగించసాగాడు.