మహాకవి ప్రతాపానికి తలవొగ్గిన తిమ్మరుసు

శ్రీకృష్ణదేవరాయలు ఉత్తరదేశ దండయాత్రను విజయవంతంగా పూర్తిచేసుకుని తిరిగి వస్తూ సింహాచల క్షేత్రాన్ని దర్శించాడు. ఆ సమయంలో అల్లసాని పెద్దన తదితర అష్టదిగ్గజ కవులందరూ రాయల వెంట ఉన్నారు. సింహాద్రి అప్పన్న సన్నిధిలో రాయలతో పాటు మహామంత్రి తిమ్మరుసు కూడా ఎన్నో దానధర్మాలు చేశారు.

స్వామివారి సన్నిధిలో ఒక అగ్రహారాన్ని దానం చేయాలని రాయలు భావించాడు. ఆ విషయాన్ని గమనించిన తెనాలి రామకృష్ణుడు, తన బంధువైన మంత్రిప్రగడ బుచ్చి వేంకయకు ఆ అగ్రహారాన్ని దానమిప్పించాల్సిందిగా మహారాజును కోరాడు. రామకృష్ణుని అభ్యర్థనకు శ్రీకృష్ణదేవరాయలు కూడా సంతోషంగా అంగీకరించాడు.

అయితే, ఇతర ఆస్థాన కవుల వలె రామకృష్ణుడు తన పట్ల భయభక్తులతో నడుచుకోవడం లేదన్న అసంతృప్తి మంత్రి తిమ్మరుసు మనసులో ఉండేది. ఆ కోపంతో తిమ్మరుసు కలగజేసుకుని, ఆ అగ్రహార దానం రామకృష్ణుని బంధువుకు ఇవ్వడానికి వీల్లేదని రాయలను వారించాడు.

మంత్రి ప్రవర్తనకు రామకృష్ణుడికి తీవ్రమైన ఆగ్రహం కలిగింది. తన కవితాశక్తిని, కోపాన్ని వ్యక్తపరుస్తూ అక్కడికక్కడే మహోగ్రమైన ధోరణిలో ఒక గంభీర పద్యం చెప్పాడు. తనను కవ్వించి నిందింపజేస్తే ఎంతటి తీవ్ర పరిణామాలు ఎదురవుతాయో, తన ఆశీర్వచనం ఎంతటి వైభవాన్నిస్తుందో ఆ పద్యంలో హెచ్చరిస్తూ అద్భుతంగా గానం చేశాడు.

రామకృష్ణుని కవితా ప్రతాపానికి, ఆ వాగ్ధాటికి తిమ్మరుసు మంత్రి భయపడిపోయాడు. వెంటనే తన పట్టు వీడి, శ్రీకృష్ణదేవరాయల ద్వారా బుచ్చి వేంకయకు గోనేడు అగ్రహారాన్ని దానంగా ఇప్పించాడు.

అనంతరం రామకృష్ణుడు కూడా సింహాచల క్షేత్రంలోని ఆలయ స్తంభంపై తిమ్మరుసు మంత్రి చేసిన దానాలను కొనియాడుతూ ఒక శ్లోకాన్ని శిలాశాసన రూపంలో లిఖింపజేశాడు. ఆ సంఘటన జరిగిన నాటి నుండి మంత్రి తిమ్మరుసు రామకృష్ణుని పట్ల ఎంతో ఆదరాభిమానాలు కలిగి మెలిగాడు.